Impact op relatie

Blogspot : Afscheid van een wens – impact op relatie.

Een terugblik naar mijn voorbereiding voor Dag van Kinderwensouders.
Impact op relatie en seksualiteit.
Na zelfbeeld de allerbelangrijkste voor mij. Of misschien gedeeld op 1, inherent verbonden.

Vandaag durf ik te zeggen dat ons hele verhaal als kinderwensouder ons dichter bij elkaar heeft gebracht en we een stevige basis hebben die zeer goed is getest doorheen de jaren.
Als je elkaar leert kennen en de liefde groots is, zit je vooral op die fijne onbezorgde wolk. Huisje tuintje bomen-dromen. Voor heel veel mensen vloeit die droom mooi door een een gerealiseerde droom. Geen rimpeling.
In een fertiliteitstraject word je letterlijk, maar vooral ook figuurlijk uitgekleed. Schaamteloos nemen ze je meest intieme samenzijn over.

Als man je sperma afleveren op commando in een vreselijk klein kamertje waar het doorgeefluik in je ogen priemt. Wachten in de wachtzaal tussen zwangere koppels, andere mannen. Je eigen vrouw stijf van de hormonen vol verwachting naast je. Wachten op het droge verdict of je sperma van goede kwaliteit is… No pressure…

Bij ons was dat nooit het probleem -we zijn een unexplained.

Als vrouw weer eens moeten worden onderzocht. Dokter of verpleegster zoveel in de rij. Schaamteloos in de gyneacoloogstoel. Je mag er niet bij nadenken. Gewoon doen. Komt er nog iemand binnen, join the club. Eigenlijk moet je afstand nemen van je lichaam daar. Dat hoorde ik ook bij collega panelleden. Daar moet je uit je verpakking treden.

Deze totaalimpact op je seksualiteit, je kijken naar elkaar, je meest intieme zijn dat doet wat met je als individu, als koppel, als minnaars.

Je moet dit alles een plaats geven en dan besef je dat je twee unieke personen bent die anders omgaan met de hoge druk, de teleurstelling, hoop en de zoveelste mokerslag. Je verwerkt anders per definitie, maar je moet altijd wel samen terug op je pad komen.

Je kruipt s avonds in je bed, elk met je verdriet. Soms de hoop dat je niet wordt aangeraakt, de verpakking althans. Getroost wil je worden, omarmd wil je worden, aanbeden niet, dat lichaam omhelzen, liefkozen no way.

Als man sta je machteloos aan de zijlijn. Oog voor jou is er minder zowel in het traject als erbuiten door je vrienden -als die er al bij betrokken worden- daarenboven zie je je vrouw op een rollercoaster van hormonen voor, tijdens en na de behandeling. En mag je haar niet of minder aanraken. Waar voor de man denk ik de troost ook in de seksualiteit zit, ligt daar voor de vrouw een groots verdriet. Je wil troosten, helpen, hoop geven maar woorden vinden, is moeilijk.
Soms barst de bom en roep je wel eens. “Waarom blijf je bij me, ik kan je toch niet geven wat je zo graag wil”, “Ik kan niet eens een kind dragen”, “Zoek maar iemand anders”, “Ik ben niets meer waard”. Of je wordt woest omdat je man praktisch ingesteld als ze zijn een ‘verkeerde’ ‘nuancerende’ opmerking geeft.

Blijven praten en een “andere” vorm van intimiteit zoeken is cruciaal. Intieme geborgenheid wordt de sleutel, het mogen blijven terugkomen zonder over de grens te gaan.

De mooiste intimiteit waar je samen van genoot, waarmee je kon lachen is bruusk van tafel geveegd.  Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat dat heel erg moeilijk was. Mijn lichaam was veranderd in broedfabriek en kon zelfs dat niet afwerken. Het laatste wat ik wilde was kijken naar mijn lichaam, ervoor zorgen, het koesteren, het laten aanbidden, ervan genieten. Verpakking. Buiten mezelf.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik 10 jaar heb nodig gehad om terug in de spiegel te kunnen kijken en het te aanvaarden. Te zien en te begrijpen dat mijn man het al die jaren graag is blijven zien.

We zouden die druk nooit zijn doorgekomen zonder professioneel oor. Af en toe razen en violen gelijk stemmen, luisteren naar elkaar .

Door geduld en heel veel liefde zijn we altijd weer samen op ons pad gekomen. Hebben we ook dat adoptietraject nog eens onder de arm genomen en zijn we vandaag ouders van 2 prachtige kinderen, wij samen. Zijn we terug af en toe gekke pubers. En hebben we elkaar helemaal aanvaard zoals  we zijn met een lach en nog af en toe een traan.
Vandaag kijk ik terug en ben ik trots want ondanks dat die 10 jaar veel te lang waren misschien, zijn we ze doorgekomen en hebben ze ons sterker gemaakt.

https://afscheidvaneenwens.blogspot.com/2018/07/relatie.html

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *