Kinderwens met Omwegen

Kinderwens met Omwegen – Bijna Kerstmis

Ik hou van die gezellige sfeer. De lichtjes in de tuin, de cadeautjes onder de kerstboom, de kaarsjes op tafel. Ik kijk er naar uit om samen met de familie Kerst te vieren.

Dat was zeven jaar geleden wel heel anders. Toen kon ik maar één ding denken: ik moet hier weg! Begin december hadden we een kindje verloren door zwangerschapsverlies, het tweede in evenveel jaar tijd. Het vooruitzicht van Kerstmis en de bijhorende familiefeesten deed me alleen maar huiveren. Ik wilde zo ver mogelijk weg van al die eindejaarsfeesten. Hoe kon ik ook feesten?! Ik liep er enkele dagen mee in m’n maag, maar nadat ik Frank had verteld hoe ik me voelde, beslisten we al snel om er even tussenuit te gaan.

We trokken voor een weekje naar het hoge noorden. Ik omarmde de donkere dagen als een warm deken. De sneeuw dompelde de omgeving onder in een bad van zuivere rust en stilte. Het leek wel of we aan het einde van de wereld waren beland. Precies waar ik wilde zijn, ver weg van feestjes en familie.

Als ik nu terug denk aan die periode voel ik nog steeds de pijn, het verdriet en de eenzaamheid. Want er is niemand die je helemaal kan begrijpen. Het was ook de periode dat ik voor het eerst begon te twijfelen of ik ooit wel mama zou worden. Een idee dat zo pijnlijk was dat ik het niet eens volledig kon overdenken. Die gedachte kon ik amper toelaten.Voordien had ik nooit getwijfeld of ik wel mama zou worden.

Het leek zo vanzelfsprekend dat iemand mij op een dag ‘mama’ zou noemen. Een leven zonder kinderen, neen, dat kon ik mij écht niet voorstellen.

Kinderen hadden ook altijd deel uitgemaakt van mijn leven. Toen ik veertien was ging ik wekelijks babysitten, ik was zestien toen mijn zus een kindje kreeg en op m’n tweeëntwintig werd ik voor het eerst meter. Het huisje – tuintje – boompje – kindje verhaal klonk in mijn oren lang niet slecht.

Ik stond er niet bij stil dat het wel eens anders kon lopen dan ik dacht. Bij mijn mama was het allemaal vlot verlopen en ook mijn zus was zonder noemenswaardige problemen zwanger geworden. Kinderen krijgen hoorde gewoon bij het leven zoals opstaan en gaan slapen. In mijn directe omgeving werd er weinig gesproken over moeilijk zwanger worden, hoewel mijn eigen peter een kinderloos huwelijk had. Pas nu besef ik welk verdriet zij moeten gevoeld hebben en hoeveel vragen onbeantwoord bleven.

In tegenstelling tot mijn peter, konden wij wel rekenen op medische en psychologische ondersteuning. Maar ondanks alle goede zorgen, kwamen er toch geen kinderen. Soms ben ik ervan overtuigd, dat als we terug zouden proberen zwanger worden, de kans bestaat dat het wel zou lukken. Gewoon omdat ik nu rust kan vinden in een leven zonder kinderen. Die gedachte joeg me vroeger de stuipen op het lijf. En toch onderneem ik liever niets. Er is niemand die mij de zekerheid kan geven dat het nu wel zal lukken.

Terug proberen zwanger worden zou de deur opnieuw open zetten voor het gevoel van onzekerheid. Onzekerheid over je toekomst, over welke invulling je leven zal krijgen. Want geef toe, een leven met of zonder kinderen, is iets heel anders.

Onzekerheid was voor mij het zwaarst om dragen. Het leek wel alsof mijn leven bleef hangen op die onvervulde kinderwens. Plannen maken voor de toekomst was zo moeilijk.

Bij elke beslissing die we namen, wou ik twee opties open houden. Ik herinner me nog dat we een nieuwe auto nodig hadden. Wat kies je dan? Een kleine stadsauto? Stel je voor dat ik bij de volgende terugplaatsing zwanger zou zijn van een tweeling?! En wie koopt er nu een familie auto voor kinderen die er nog niet zijn? Al denk ik nu: ‘Ach, dan verkoop je die auto weer gewoon…’ Toch?

Mijn kinderwens voorgoed opbergen ging heel geleidelijk aan en in het begin haast ongemerkt. Ik voelde me op een bepaald moment zo slecht, dat ik gewoon even op een soort algemene pauzeknop wilde duwen. Mezelf wat rust wou gunnen, sterker worden, om dan weer door te gaan. ‘Er moet een hond komen’, dacht ik. Nu! Ik hunkerde zo hard naar wat leven in huis… Het pupje zorgde voor afleiding en ontdooide me beetje bij beetje.

In het begin had ik moeite om me aan haar te hechten, bang om opnieuw iets dierbaars te verliezen.

Mijn hart zat op slot. Maar hoe meer ik me open stelde voor haar, hoe beter ik me begon te voelen. Ze was precies wat ik nodig had, een levend wezen die om mijn zorg en aandacht vroeg, die ik mijn liefde en warmte kon geven. Ik gaf me helemaal over aan haar. Intussen is Kyra vijf jaar bij ons en ben ik nog elke dag dankbaar voor wat ze me geeft. Ze vult een leegte op in mijn hart, in ons leven.

Langzaamaan kon ik me op dezelfde manier open stellen voor de kinderen rondom mij: de kinderen van mijn zussen, onze petekindjes, de buurjongens en –meisjes, … Ik liet kinderen opnieuw deel uitmaken van mijn leven. En ik merkte dat mijn eigen gemis daardoor draaglijker werd. Er is een periode geweest dat ik het gehuil van een baby niet eens meer kon verdragen, alsof mijn hart verder open gereten werd met elke schreeuw. Nu vind ik het zalig als er een baby in mijn armen in slaap kan vallen. Dan zie ik de mensen rondom mij soms verbaasd kijken en voel ik mij ongelooflijk trots.

Natuurlijk zijn er nu nog momenten dat ik het moeilijk krijg, dat ik plots overmand wordt door verdriet. Maar gelukkig worden die momenten schaars. Elk jaar gaan we een weekendje weg met enkele vrienden, waaronder ook de ouders van onze petekindjes. Dit jaar viel dat weekend toevallig samen met moederdag. Ik had me vooraf al voorbereid dat het geen gemakkelijke ochtend zou worden. Ik was me aan het klaar maken voor het ontbijt, toen er een briefje onder de deur geschoven werd: ‘Meter Els, niet opstaan, in bed blijven!’ Dus kroop ik braaf, met al mijn kleren aan, terug in bed. Vijf minuten later werd er op de deur geklopt. Ontbijt op bed! Voor mij?! De kindjes hadden hun mama’s een ontbijt op bed gebracht en ze vonden dat ik er ook eentje verdiende ‘omdat het ook wel een beetje Meter-Els-Dag was’. Daar zat ik dan, met vijf kindjes aan mijn bed, die zonder het te beseffen, mij zonet de mooiste moederdag ooit hadden gegeven!

December 2016

Gepubliceerd in het boek van De Verdwaalde Ooievaar: Kinderwens met Omwegen
https://www.webshopdvo.be/eigen-publicaties/kinderwens-met-omwegen

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *