Mijn Verhaal in Libelle

Mijn verhaal in Libelle

Ik was vijftien toen ik ging babysitten bij een gezin in de straat, zestien toen ik tante werd. En toen al kriebelde het. Mama worden leek me fantastisch! Ik leerde Frank kennen toen ik achttien was, en toen ik op mijn zevenentwintig voor het eerst mijn petekind in mijn armen hield, voelde ik: ik ben er klaar voor. Ik wilde een kindje, zo graag.

Na een klein jaar proberen was ik zwanger. Maar al bij de eerste echo bleek dat er iets niet klopte en een paar weken later werd de zwangerschap afgebroken. Toen het nadien ook niet meer vanzelf lukte, schakelden we hulp in.

Er werd niets gevonden, zowel Frank als ik konden gewoon kinderen krijgen. Ze zouden de natuur een handje helpen, de behandeling werd opgestart. En al die tijd was ik overtuigd dat het goed zou komen. We zouden er iets langer op moeten wachten, maar we zouden op een dag ons kindje vasthouden.

Na een paar ICSI-pogingen bleek ik zwanger. Maar opnieuw kreeg ik een miskraam. Na die tweede keer zat ik thuis in de zetel, en ik weet nog dat ik in een flits van een seconde dacht: ‘Wat als het nu nooit lukt?’ om dat gevoel daarna meteen weg te duwen. Dit wilde ik niet weten, dit wilde ik niet denken. Die gedachte was gewoon te pijnlijk. Ons kindje zou er komen.We zijn blijven doorgaan voor onze kinderwens, ook al woog het steeds zwaarder. Maar stoppen is zo moeilijk.

Ik wilde niet achterblijven met het gevoel dat ik niet tot het uiterste was gegaan. Dat ik niet genoeg mijn best had gedaan. Omdat je dan hebt gefaald. Want zo voelt het.

Na de zoveelste mislukte poging lasten we een pauze in. De zomer even een break, daarna zouden we weer proberen. Intussen zouden we ook verhuizen. Ons huis, waar we lang boven hadden gewoond om beneden te verbouwen. Werken die te vaak hadden stilgelegen, omdat ik dacht: ‘Misschien lukt het niet om zwanger te worden door de stress van de verbouwing’. Nu was het eindelijk klaar en zouden we verhuizen naar ons definitieve stekje.

En toen kwam ik de doos tegen… Mijn babydoos, noemde ik ze.

Er zat mijn eerste zwangerschapstest in. Kaartjes met felicitaties toen we zwanger waren. Sokjes van mijn zus voor het babietje. Schoentjes die ik van Frank gekregen had omdat hij zo blij was dat er een kindje in mijn buik groeide. Allemaal stukjes hoop, stukjes verdriet ook. Ik had ze weggestopt, achterin een kast. En nu, met het verhuizen, kwam ze tevoorschijn. Het brak mijn hart. Ik wilde niet naar beneden verhuizen met die doos. Niet weer ergens achterin een kast verstoppen. Ik moest het loslaten, besefte ik. Weggooien kon ik de spulletjes niet, dus heb ik mijn babydoos ‘ontmanteld’.

De sokjes gingen terug naar mijn zus, de schoentjes naar goede vrienden die voor de tweede keer zwanger waren. Alle spulletjes uit de doos heb ik een nieuwe bestemming gegeven. Met de lege doos ben ik de trap afgewandeld naar ons nieuwe plekje. Naar een nieuw leven. Het was tijd om mijn kinderdroom los te laten. En nee, dat ging niet vanzelf. God, wat heb ik een verdriet gehad. Het deed zo verschrikkelijk veel pijn. Maar vanaf dag één wist ik: ik moet hier iets mee doen. Ik moet dit een plek geven, want ik wil niet bitter worden. Ik wil op een dag weer een kindje in mijn armen kunnen houden en daar van genieten.

Ik ben een jaar thuisgebleven van het werk, omdat ik helemaal op was. In het begin zat ik de hele dag in de zetel, las ik, met een doos cleenex naast me. Ik vond troost en erkenning in boeken over rouw, over ongewild kinderloos zijn, over afscheid nemen. Ik ging in therapie. Van alles heb ik geprobeerd. Van klassieke therapie tot danstherapie. En overal heb ik iets opgepikt.

Rouwen is zo persoonlijk, het zijn je eigen puzzelstukjes die je moet zoeken en samenleggen. Stukje per stukje heb ik dat gedaan.

Er kwam een hond, die keer op keer luisterde naar mijn verdriet, keek naar mijn tranen. Een pupje dat zorg nodig had, affectie en aandacht. En heel stilletjesaan, ongemerkt haast, wordt het beter. Tot we op een dag beslisten om terug met anticonceptie te starten. Het klinkt heel tegenstrijdig, maar voor mij was het de afronding van mijn aanvaardingsproces en daarom zo belangrijk. Want het allermoeilijkste aan het hele proces om kinderen te krijgen, vond ik de onzekerheid. Het niet weten en de machteloosheid die daarmee gepaard gaat. Ik kon mijn leven geen nieuwe invulling geven zolang dat sprankeltje hoop nog in de lucht hing. Het maakte me zelfs fier.

Frank en ik hebben het proces sàmen doorgemaakt. Elk op onze eigen manier, soms op ons eigen tempo. Hij was er sneller mee in het reine. Op de moeilijkste momenten heb ik wel eens verzucht: ‘Waarom help je me niet?’. ‘Waarom voel ik me alleen?’ Pas achteraf kon ik zien dat hij me wél heeft geholpen: hij heeft me de tijd en de ruimte gegeven om te helen.

Niemand kon me troosten toen, alleen ikzelf kon het beter maken. En dat heeft hij me laten doen. We zijn er alleen maar hechter door geworden als koppel.

Twee weken geleden werden onze overburen voor het eerst ouders. We gingen er op babybezoek en hield ik hun kindje vast. Met heel mijn hart, met warmte en liefde. Daar was ik zo blij om, zo dankbaar. Want ik ben dan misschien geen mama, er zijn veel kinderen die ik mijn warmte en liefde kan geven. Ons leven is niet zoals ik me had voorgesteld, maar het is daarom niet minder mooi. Deze week besefte ik weer eens: het is goedgekomen. Toen we begonnen met de behandelingen hield ik me vast aan die gedachte: ‘Het komt goed’. En zo is het gegaan. Niet op de manier die ik in gedachten had, niet met een baby aan het einde van de rit. Maar het is goedgekomen. Ik ben gelukkig.”

Artikel: Frauke Joossen.
Gepubliceerd in Libelle 2016 – nr.42

SaveSave

7 antwoorden
  1. Avatar
    Isabelle zegt:

    Elk van ons heeft een verhaal, zijn verhaal. Een rugzak(je) of een doos. Je mag gerust fier zijn op jezelf. Je doorzettingsvermogen, de aanvaarding maar zonder erin te berusten en de kracht om andere te helpen bij hun rouwproces, …. Je bent een heel sterke, mooi vrouw Els!
    Liefs Isa

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *