Mijn zelfbeeld

Blogspot : Afscheid van een wens – mijn zelfbeeld. 
Ik ben enig kind en ik herinner me dat ik van kleinsaf in de weer was met de kleine kindjes uit de buurt, en op sleeptouw nemen en moedertje spelen. Mijn kinderwens stond als een paal boven water. Toen ik mijn man leerde kennen, bleek dat hij een minstens zo grote kinderwens had als ik. Ik was jong, een vrolijke impulsieve dame, ambitieus en een bezige bij. Onze agenda was overvol en ik stortte me met 150% goesting in het plus-mama-zijn van mijn toen 4 jarige pluszoon. Ik organiseerde feestjes en knutselde, vertelde vele boeken, speelde spelletjes …  alles vol overgave.

Toen het zwanger worden niet zomaar bleek te lukken, sloop er een eerste schaduw binnen. Je wordt onzeker en als je anderen rondom je zwanger ziet worden verandert het enthousiasme van voorheen al snel in een wrang gevoel.

We leefden door maar soms hield ik mijn adem in van angst.
We zouden starten met onze inseminaties en gaven een soort van “samenzijn”-feest want trouwen zouden we niet meteen doen. Alles was goed zo. Het was aan de vooravond van onze kick-of in het traject. Wat wilde ik zo graag zwanger zijn, voor mezelf maar ook voor mijn man. Hoe je het ook draait of keert, je wil je partner hiervan besparen, je voelt je mislukt, niet compleet vrouw.

Het traject veranderde me. Ik werd stiller, ik bedacht me soms dat ik nooit meer kon schaterlachen, lachen tot tranen toe. Neen die tranen die vloeiden rijkelijk zomaar tussendoor. Ik kon niet aanvaarden dat ik dat ene ding wat ik en mijn man zo graag wilde niet kon realiseren.

Laat het los, zei iedereen. – ik zeg je het dat is het meest ***-ding wat je kan zeggen, geloof me je KAN dat niet loslaten-
Overal zijn kinderen, je tijd tikt, je hormonen komen en gaan en in het traject kan je niet buitenkomen zonder alarm (tot 3x/dag) voor 1 of ander hormoon te slikken of te spuiten. Of op te steken, ik herinner me die vettige brij – zetpilletjes die je moest opsteken na de terugplaatsing. Stiekem en stil in de toiletten van het werk bv. Geloof me dan voel je je heel klein als je alweer met je wekkertje naar daar moet sluipen.

Mijn lichaam was niet in staat een vruchtje te laten nestelen. Zwanger te worden. Het was het begin van een soort haatrelatie met mezelf en zeker met mijn lichaam. Ik gaf het basiszorg, keek niet meer in de spiegel en vond mezelf al zeker niet meer mooi.

Wist je dat zwangere vrouwen een aureool van geluk rond zich hebben, een gloed van roos en goud. Er is echt waar niets zo mooi als zo’n zomerkleedje met een geweldige bolle buik in. Geloof mij die vrouwen die geven licht van ver. Ik zie de beelden dansen voor mijn ogen, daar was ik zo jaloers op. En tot vandaag doet dat mijn pijn. Zo’n bolle buik die voor mij puur geluk uitstraalt.

Ik was niets.  Mijn vrouw-zijn was gekelderd. Zelfs als broedfabriek kon ik het niet waar maken. Vol hormonen, stijf van de emoties die gieren door je lijf. Je kan niet anders dan je af en toe opsluiten om jezelf te behoeden om geluk te veroordelen, lelijke dingen te zeggen tegen mensen die zomaar stralen. Die lachen en die genieten en niet zoals jijzelf lijkt stil te blijven staan, niet begrijpen dat jij en je dromen elke dag meer verwelken.

https://afscheidvaneenwens.blogspot.com/2018/06/zelfbeeld.html

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *