Zachtroos dotje

Blogspot: Afscheid van een wens – Zachtroos dotje.

Ik heb een paar mannelijke collega’s die ik in het aflopen jaar heb verteld over mijn rugzak. Soms rustig en sereen, soms als een klein bommetje dat barst zomaar in het midden van een moment en plaats waar het geen plaats heeft. Ze gaan er super mee om, dat moet ik ze nageven. Altijd op hun hoede voor emoties die zomaar kunnen opspelen bij kinder-onderwerpen. Eén van hen werd gisteren peter. Van een mini zachtroos dotje. Zo stel ik me ze voor en zo is ze ongetwijfeld.

Het is zo ontzettend gek wat het met me doet. Het is ver weg en toch dichtbij. De laatste twee weken is het iets wat zo af en toe mijn pad kruist maar enkel als ik erachter vraag, zo attent is hij wel. Ik besef dat het niet evident is, mijn vragen. Want hoe doseer je spanning, vreugde en fluffy-ness bij iemand met een onvervulde biologische kinderwens?
Want hoewel ik zelf een dozijn roze vragen stel binnen 1 minuut mag het antwoord niet te zijn … het is op eieren lopen.

Er niet achter vragen kan ik niet, het is een soort van zelfpijniging. Iets wat ik precies moet doen. Op veilige afstand en mijn kans om er nog eens door te spartelen. Net onbereikbaar genoeg om niet rechtstreeks mijn pad te kruisen.
Aan de collega op mijn verdieping kan ik bv geen enkele vraag stellen over haar zwangerschap, nog niet hoop ik want dat zou wel heel ongepast zijn op termijn.
Maar zo via via aan de zijlijn meekijken dat is veiliger.

Het gevoel kan ik niet uitleggen. Dat het een meisje is maakt het extra pijnlijk. Ik droomde mijn hele jonge leven over een mini roos dotje.

Het doet me beseffen dat het nooit overgaat. De manier waarop is wel beter. Ik praat. Vraag hem honderduit, enkel dat wat ik wil weten natuurlijk, ik ben bv absoluut niet geïnteresseerd in bevallingen, daar weet ik echt helemaal niets van. Bewust. Over wat gebeurt in welke zwangerschapsmaand ook niet, zo ver ben ik nooit geraakt.
Ik kan het allemaal geen vorm geven eigenlijk. Ik kan het niet neerpennen. Ik weet alleen dat het heel gek is. Diep vanbinnen.
Roos en gek emotioneel.
Maar stilaan ook berustend, ik heb een soort van hartafwijking. Een gaatje dat nooit wordt gevuld, maar ik denk dat het er mag zijn bij mensen bij wie het veilig is.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *